Sevgi bir armağan doğarken edindiğimiz,
Bize verilen ve vermek üzere getirdiğimiz,
Ve verdikçe çoğalttığımız...İlk nefesle alınan ve son nefeste hala tükenmeyen bir armağan.
*
Sevilmek isteriz, sevgimizi vermek için,
Oysa sevgi bize verilirken sevmemiz istenmedi...
Karşılıksız armağan edildi sevgi bize.
*
Övgü bekleriz, sevgimizi verince
Oysa övgü vermedik, sevgi bize armağan edildiğinde...
Beklentisiz verildi sevgi bize.
*
Küseriz yaşama, sevdiğimizin sevmediğini görünce...
Oysa armağanımızı aldığımızda anlamadık bile,
İstenmedi karşılığı sadece verildi ilk nefesimizde.
*
Ve hiç sorulmadı neden diye,
Neden sevmedin, neden övmedin, neden... denmedi...
Peki biz neden hep "neden" diyoruz?...
Nilambara dd
20. 07. 2006
3 yorum:
Teşekkürler:) Son zamanlarda farkına vardığım bir şey var: duygularımızı nesnelerinden-yöneldikleri kişi/cisimlerden ayrıp onların asal değerini, varlıklarını takdir edip şükran duymamız gerekiyor..bizim kaynağımızdan çağlayarak çıkıyorlar ya, önemli olan bu, nereye vardıkları, kimi/neyi sarmaladıkları değil önemli olan..Sevgiler:)
Sevgili Misk çok güzel ifade etmişsin, seçmeden, kategorize etmeden, etiketlendirmeden özde aynı BİR olduğu bilinci ile ve karşılığını ya da bedelini hesap etmeden, beklemeden sevmek ve şükürler içinde olabilmek... tüm ağırlıklardan kurtulup hafiflemenin en güzel yolu...
kime/nereye vardığının önemsizliği gibi nasıl karşılandığı da önemsiz... veren nasıl verdiği ile alan ise nasıl aldığı ile sorumlu... o kadar... :)
Sevgilerimle :)
uzun bi aradan sonra bloguma döndüm sizide beklerim http://ratatoule.blogspot.com/
Yorum Gönder